item8
item9
item10
item11

Het initiatief en de financiële ondersteuning van het Prins Bernhard Fonds om een weloverwogen serie Nederlandse architecten monografieën uit te geven is prijzenswaardig. Echter naar mijn overtuiging mankeert er veel aan de opzet van deze serie. In de wandelgangen heten de delen niet voor niets grafzerken.

Om met het meest in het oog springende te beginnen: de vormgeving van Reynoud Homan. Met functionalistische argumenten en een ontegenzeglijk esthetische grafische ritmiek van maat en vorm wordt vrijwel iedere betekenis van de getoonde architectuur verlamd. Dit geldt natuurlijk niet als het gepubliceerde werk eenzelfde culturele lading heeft als de vormgeving zelf. De monografie van Quist is een uitstekende uitzondering op de regel. Architectuur en grafisch ontwerp vormen in dat geval één perfect hermetisch geheel.

Niets staat een ontwerper in de weg om ieder boekdeel een onderdeel van een serie te laten zijn. Echter de discipline van deze reeks had veel bescheidener gekund. Het is geen grid dat vrijheid toelaat, als systeem terughoudend en efficiënt materiaal overdraagt of de inhoud uitdaagt op het grid te reageren, maar een structuur die alle informatie inlijft. Als je als architect wordt opgenomen in deze reeks rest je niets anders dan te worden bijgezet. Vormen van kritiek, reflectie en distantie worden in de kiem gesmoord. 'Over de doden niets dan goeds'. Uiteraard is dat niet het uitgangspunt van de ontwerper en evenmin van de vaste redactie. Maar waarom kiest men voor een inhoudelijke en grafische vormgeving die vlees nog vis is? Als de vormgeving werkelijk terughoudend was en de inhoud documenteerde dan zou de serie een uitstekende correctie zijn op het 'pornografisch' etaleren van architectuur. Deze intentie is wellicht een leidmotief van de serie, maar wordt niet waar gemaakt. [More ... see PDF]

Verlammende Vormgeving
Architectuur Monografiën Nederand

item2
Follow rvtoorn on Twitter